Bloog Wirtualna Polska
Jest 1 254 521 bloogów | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS

Perszeron

Jest jedną z najstarszych i najładniejszych ras zimnokrwistych. Rasa ta powstała w północno – zachodniej Francji, w krainie zwanej La Perche. Zarówno klimat, jak i gleba sprzyjają hodowli dużych, dobrych koni. Szczepem wyjściowym były konie orientalne pozostawione przez Maurów po ich porażce w 732 oraz konie flamandzkie. Ponownego dolewu krwi arabów dokonano, gdy francuscy krzyżowcy przewieźli te konie z powrotem na wschód, a później na początku XIX w., gdy w stadninie rządowej w La Pin użyto dwóch arabskich ogierów, Godolphin i Gallipoly, na wyselekcjonowane klacze perszerona. Krew arabów pozwoliła na przekształcenie perszeronów w aktywne, eleganckie konie pociągowe. Pierwszą sławę perszeron zyskał jako koń wojenny. Później, gdy przeminęły czasy ciężkozbrojnych rycerzy, był używany do pracy na roli i do transportu. Okres największego rozkwitu tej rasy przypadł na lata pomiędzy 1880 a 1920 Współcześnie, chociaż liczba perszeronów się zmniejszyła, nadal pracują na roli, ciągną wozy i występują na pokazach na całym świecie. Są bardzo popularne w Stanach Zjednoczonych, w Argentynie, Wielkiej Brytanii i we Francji. W swej ojczyźnie perszeron został podzielony na dwa typy - Lourd i Postier. Ten ostatni został wyhodowany pod koniec XIX w., jako koń do ciągnięcia omnibusów w Paryżu. Przedstawiciele typu Lourd są liczniejsi i poszukiwani na eksport. Dawniej istniały jeszcze inne odmiany (jak Maine i Bourbonnais, zgodnie z okolicami, gdzie były hodowane), ale ostatnio wszystkie zostały włączone do jednej księgi stadnej. Podobnie jak w przypadku innych ciężkich koni, we Francji perszerona produkuje się na mięso. Głowa tego konia ma szlachetny wygląd: jest krótka, z prostym profilem, głęboko wciętym policzkiem, dobrym odstępem pomiędzy oczyma i stojącymi, średniej wielkości uszami. Szyja jest zaopatrzona w słaby grzebień (wydatny u ogierów), muskularna i o dobrej długości. Pierś jest szeroka, łopatki dobrze ułożone. Grzbiet mocny i krótki, klatka piersiowa szeroka i głęboka, a zad szeroki i długi od guzów biodrowych do ogona. Nogi są mocne i umięśnione, z dużymi napięstkami i szerokimi stawami skokowymi. Nadpęcia krótkie, a kopyta mocne, czarne. Powinno być jak najmniej szczotki na nogach, co jest niezwykłą cechą u ciężkiego konia. W związku z tym u perszerona istnieje mniejsze prawdopodobieństwo rozwinięcia się chorób nóg. Perszeron porusza się swobodnie, stawiając dłuższe i równiejsze kroki niż większość ciężkich koni. Stawy skokowe pracują dobrze i poruszają się blisko siebie. Pomimo łagodnego charakteru koń ten nie jest ospały. Lekkie ruchy czynią z niego zwierzę bardzo atrakcyjne, nadające się do pokazów i reklam.
Cechy:
Wysokość: 160-180 cm
Maść: siwa albo kara z delikatną sierścią
Pochodzenie: Francja (La Perche)

oceń
30
12

komentarze (25) | dodaj komentarz

Suffolk

Koń suffolk, zwany także Suffolk Punch, jest najczystszej krwi koniem zimnokrwistym w Anglii. Jego genealogię można prześledzić aż do XVIII w. Każdy przedstawiciel tej rasy może być wyprowadzony od konia urodzonego w 1760 r. Opis potomstwa tego konia wskazuje wielkie podobieństwo do współcześnie żyjących koni rasy suffolk. Według encyklopedii Britannia rasa suffolk była już znana w 1506 r. Istnieją dowody, że w XIX w. rasa ta była najlepszą z brytyjskich ras. Jej reprezentanci wygrali 14 prób na 23 (open - dostępne dla wszystkich ras) na pokazach królewskich urządzanych w latach 1838-1860. Stowarzyszenie hodowców koni rasy suffolk (Suffolk Society) powstało w 1877 r., czyli wcześniej niż stowarzyszenie hodowców szajrów. W chwili obchodów 100. rocznicy Suffolk Society konie tej rasy były już mniej liczne i mniej wartościowe niż przed laty. Konie rasy suffolk mają wspaniałe zalety; poza utrzymywaniem maści przez pokolenia (jest to zawsze kasztan) potrafią nieźle egzystować przy znacznie mniejszej ilości paszy niż jakakolwiek inna rasa i są niezwykle długowieczne - potrafią świetnie pracować po przekroczeniu 20. roku życia i dożywają 30 lat. O czystości krwi tej rasy świadczy jednolitość maści, ale w XIX w. były podejmowane próby wprowadzenia bardziej eleganckiego elementu - próbowano krzyżówek z kłusakiem Norfolk, Cobem, a nawet małym koniem pełnej krwi angielskiej. Ten zwięzły, o okrągłej sylwetce koń mierzy ok. 16 dłoni. Głowę ma wielką z szerokim czołem. Szyję grubą, osadzoną głęboko na łopatkach, ale wdzięcznie zwężającą się w kierunku głowy. Łopatki są długie, umięśnione i dobrze osadzone na kłębie. Klatka piersiowa szeroka, głęboka, kłoda zaokrąglona, o pięknym zarysie do lędźwi i do muskularnego zadu. Ogon jest dobrze i wysoko osadzony. Nogi proste, ze szczególnie mocnym podudziem na tylnych nogach. Napięstki grube, stawy skokowe długie i gładkie. Szczególną cechą tej rasy są krótkie kości nadpęcia, które poza tym charakteryzują się ubogimi, jak na konia zimnokrwistego, szczotkami. Łokcie nie powinny zwracać się do środka, a pęciny mogą być lekko skośne. Kopyta są duże i okrągłe, koń stąpa energicznie i w sposób zrównoważony.
Cechy:
Wysokość: średnio 163 cm
Maść: kasztanowata bez białego, z wyjątkiem gwiazdki na czole lub kilku srebrnych włosów na tułowiu. Wyróżnia się 7 odcieni kasztanowatej, od ciemnej do bardzo jasnej, ale na pewno najpopularniejszą jest jasnokasztanowata.
Pochodzenie: Wielka Brytania (Suffolk)

oceń
42
6

komentarze (10) | dodaj komentarz

Koń reńsko - niemiecki zimnokrwisty

Koń reński został wyodrębniony jako rasa w Nadrenii ok. 100 lat temu. Punktem wyjścia do rozwoju tej rasy były lokalne ciężkie konie westfalski i saksoński, ale szczep założycielski pochodzi z Belgii. W celu założenia rasy importowano liczne belgijskie ciężkie konie pociągowe. Rasa, która z nich powstała, stała się najpopularniejszą rasą ciężkich niemieckich koni. Oprócz wyżej wymienionych ras, dodano także krwi koni ardeńskich. Współcześnie ciężkie konie niemieckie stanowią 2% populacji wszystkich koni w Niemczech. Reńska jest jedną z 4 ras ciężkich koni niemieckich (pozostałe to Schwarzwald, Schlezwig i południowoniemiecka), ale również koni reńskich jest dzisiaj bardzo mało. Koń reński jest podobny do belgijskiego: ma ogromne, muskularne ciało. Pospolita głowa jest osadzona na krótkiej mocnej szyi. Kłoda jest zwarta, klatka piersiowa szeroka i głęboka, a zad bardzo muskularny. Nogi krótkie i mocne, zaopatrzone w szczotki.
Cechy:
Wysokość: 160-175 cm
Maść: gniada, kara, dereszowata, kasztanowata, siwa.
Pochodzenie: Niemcy

oceń
50
8

komentarze (12) | dodaj komentarz

Koń jutlandzki

Sławna rasa pochodząca z Danii, z rejonu Jutlandii, skąd otrzymała nazwę. Uważa się ją za bardzo starą, pewne typy zostały przywiezione do Anglii przez wikingów w IX i X w. Brytyjska rasa Suffolk Punch jest do niej bardzo podobna, co sugeruje wspólne pochodzenie. W okresie średniowiecza duńskie, ciężkie konie zyskały sławę jako konie wojskowe. Wiele z nich zostało wyeksportowanych, gdyż ze względu na zwinność i siłę stanowiły stanowiły świetne wierchowce dla zakutych w zbroje rycerzy. Na współczesnego jutlanda duży wpływ miały rasy brytyjskie. W celu uczynienia go lżejszym, zaimportowano konie rasy Yorkshire Coach i kliwlendzkiej. Jednak najwięszy wpływ wywarł ogier o imieniu Oppenheim LXII zaimportowany do Danii w 1860 r. Jedni uważają, że był przedstawicielem rasy szajr, a inni, że suffolk; współcześni eksperci natomiast sądzą, że był po prostu krzyżówką obu tych ras. Jest on przodkiem wszystkich przedstawicieli rasy jutlnadzkiej. Rozróżniamy dwie ważne linie, wywodzące się od Oppenheima: linia Fjando i linia Dux. Duńscy farmerzy mają długą tradycję w hodowli koni. Używają metod selekcji, które doprowadziły do wyhodowania wysokiej klasy konia pociągowego, nadającego się do polepszenia ras koni zimnokrwistych w innych krajach i pełnienia roli szczepu. Koń jutlandzki odznacza się zdumiewającą masą jak na swój wzrost. Głowę ma pospolitą, o długich uszach, osadzoną na krótkiej i grubej szyi. Klatkę piersiową ma szeroką i głęboką, a zad muskularny i okrągły. Nogi konia jutlandzkiego są krótkie, z ogromnym nadpęciem i obfitymi, miękkimi szczotkami. Koń jutlandzki jest łagodnym, mocnym, średniej wielkości koniem. Ciągle jest używany na duńskich polach i w transporcie.
Cechy:
Wysokość: 155-165 cm
Maść: najczęśćiej kasztanowata, ale także gniada i dereszowata
Pochodzenie: Dania (Jutlandia)


oceń
44
5

komentarze (8) | dodaj komentarz

Dutch draft

Rasa Dutch draft jest rasą młodą, ustaloną w Holandii na początku tego stulecia. Stado podstawowe pochodzi z sąsiedniej Belgii, zwłaszcza z Ardenów. Importowane osobniki zostały skrzyżowane z istniejącym stadem holenderskim, co przyniosło najbardziej masywną i umięśnioną rasę spośród ciężkich koni. Królewskie Towarzystwo konia Dutch draft zostało założone w 1914 r. Od 1924 r. księga stadna tej rasy została ograniczona do koni ze znanymi rodowodami, co pomogło ustabilizować rasę. Istnieje również preferencyjna księga stadna dla stada zarodowego, które podniosło pozytywnie test zgodności cech. Dziś konie do stada zarodowego wybierane są na podstawie swobody chodów, płodności i niskich kosztów utrzymania. Koni tych używa się głównie do pokazów i w celach reklamowych, a czasami jako miejskich koni pociągowych. Koń rasy Dutch draft jest zwierzęciem masywnym, silnym i zwartym. Głowa o krótkim zarysie, z niewielkimi, ruchliwymi uszami. Szyja jest krótka, dobrze umięśniona, kłąb mocny; dobrze umięśnione, szerokie lędźwie i mocno spadzisty zad. Nogi są mocno umięśnione z dużym kopytem. Chody swobodne i lekkie.
Cechy:
Wysokość: maksimum 170 cm
Maść: kasztanowata, gniada, siwa, kara
Pochodzenie: Holandia



oceń
32
9

komentarze (7) | dodaj komentarz

Norweski døle (Gudbrandsdal)

Przez wieki ten mały, ciężki koń zamieszkiwał norweską dolinę Gudbrandsdal łączącą region Oslo z wybrzeżem Morza Północnego. Dolina ta stanowiła główny szlak lądowy. Koń rasy døle jest podobny do konia fryzyjskiego. Nie jest jednak pewne, czy to podobieństwo wynika ze wspólnego pochodzenia z jednego prehistorycznego stada, czy jest wynikiem krzyżowania linii krwi. Druga teoria wydaje się bardziej prawdopodobna ze względu na fakt, że w latach 400-800 n.e. kupcy fryzyjscy intensywnie handlowali z Norwegią, Brytanią i deltą Renu. Istnieje możliwość, że przywieźli swe czarne fryzyjskie konie zarówno do Norwegii, jak i do Brytanii. Rasa ta charakteryzuje się atrakcyjnym kłusem i wielką siłą pociągową. Jest używana do rozmaitych prac gospodarskich. Istnieje wiele typów i rozmiarów rasy døle. Niektóre są lekkie dzięki wpływowi koni pełnej krwi angielskiej, inne są ciężkimi końmi pociągowymi. Różnorodność pozwala na znalezienie osobników odpowiednich do rozmaitych zadań. Døle jest najbardziej wpływową i najszerzej rozpowszechnioną rasą norweską. Pomimo różnorodności norweskie døle posiadają wiele istotnych wspólnych cech. Mają małą głowę podobną do głowy kucyków o prostym zarysie i dużym rozstawie oczu. Szyja zwykle ma lekki grzebień. Łopatki są lekko wzniesione, a klatka piersiowa silna i głęboka. Koń ten ma długi grzbiet, zad muskularny i zaokrąglony, a nogi krótkie. U ciężkich typów tej rasy nogi są zaopatrzone w obfite szczotki. Døle jest szczególnie aktywnym ciężkim koniem, charakteryzującym się bardzo dobrym kłusem.
Cechy:
Wysokość: 145-160 cm
Maść: zwykle kara, karogniada albo gniada
Pochodzenie: Norwegia (dolina Gudbrandsdal)



oceń
38
4

komentarze (7) | dodaj komentarz

Comtois

Ten gatunek roboczego konia górskiego był hodowany we Francji od wieków, a dziś można go spotkać na Masywie Centralnym. Już w 1544 r. został użyty do poprawienia koni w Burgogne, ale sławę zdobył jako koń wojskowy. Ludwik XIV używał tej rasy jako koni kawaleryjskich i w artylerii. Odbyły też podróż do Rosji wraz z wojskami Napoleona. Od XIX w. Comtois nie jest rasą czystą. Do krzyżowania użyto perszerona, anglonormanda i bulona, ale bez pozytywnego rezultatu. Na początku tego wieku hodowcy odkryli, że użycie do krzyżówek małego górskiego ardena daje lepse wyniki, dostarczając silniejszych koni. Jest to koń aktywny, mocny, długowieczny i łatwo się uczący. Używany jest do pracy w lasach albo w winnicach oraz do ciągnięcia sań w górskich uzdrowiskach. Comtois jest ceniony także poza granicami Francji i został wyeksportowany do Afryki Północnej. Podobnie ja inne francuskie rasy ciężkich koni jest hodowany na mięso. Typowa dla tego konia kwadratowa głowa z żywymi oczyma. Uszy są małe i ruchliwe, szyja prosta i muskularna. Kłąb jest wyrazisty, a klatka piersiowa głęboka i szeroka. Grzbiet jest prosty, a zad okrągły i szeroki. Koń rasy Comtois ma mocne nogi, z dobrymi nadpęcinami. Kopyta także ma mocne pokryte niezbyt obfitymi szczotkami.
Cechy:
Wysokość: 160-170 cm
Maść: kasztanowata i gniada
Pochodzenie: Francja (Jura)

oceń
41
4

komentarze (5) | dodaj komentarz

Shire (Szajr)

Koń rasy szajr jest najwyższym i najcięższym ze wszystkich koni zimnokrwistych. Ogiery i wałachy przekraczają zwykle 180 cm. Waga waha się pomiędzy 860 a 1120 kg. Wśród specjalistów panuje spór co do historii tej rasy. Niektórzy uważają, że pochodzi ona od koni przywiezionych do Anglii przez Wilhelma Zdobywcę. Bardziej prawdopodobne wydaje się jednak, że szajry są potomkami średniowiecznych ras Grate Horses i Old English Black Horses, na których walczyli angielscy rycerze. Z pewnością na kształtowanie się tej rasy miały wpływ kontynentalne konie flandryjskie i mniejsze fryzyjskie. Historia szajrów nie budzi wątpliwości począwszy od XVIII w., gdy popularność jako koń pociągowy zdobył Old English Cart Horse. W XIX w. Black Horses z Midlands i Fens były już najpopularniejszymi końmi zaprzęgowymi. Wtedy właśnie rozwinęło się ogromne zapotrzebowanie na te rasy do transportu w szybko industrializującej się Wielkiej Brytanii. Wiele autorytetów przypuszcza, że wówczas dodano krwi koni pełnej krwi angielskiej, co jeszcze powiększyło rozmiary koni rasy Shire. Po bitwie pod Waterloo (1815) nastąpił okres bezładnego rozmnażania tych koni, by sprostać gwałtownemu wzrostowi zapotrzebowania. Dlatego w 1878 r. zostało założone (początkowo nazywało się Cart Horse Society - stowarzyszenie koni pociągowych, przemianowane później na Shire Society - stowarzyszenie hodowców koni szajr) mające na celu podniesienie jakości hodowli i większą dbałość o jakość niż o ilość. Rasa wspaniale się rozwijała aż do początków XX w., kiedy mechanizacja drastycznie ograniczyła zapotrzebowanie. Ostatnio zanotowano odrodzenie rasy szajrów. Coraz większa liczba entuzjastów hoduje te konie dla różnego typu pokazów i zawodów. Dlatego od czasu tuż przed setną rocznicą założenia stowarzyszenia hodowców w 1978 r., zarówno jakość koni, jak i ich liczba znacznie wzrosły. Te wspaniałe konie mają suchą głowę, o profilu lekko garbonosym i dużych, o niezwykle dobrotliwym wejrzeniu oczach. Uszy są długie i suche. Długa szyja jest lekko wygięta (łabędzia) i dobrze osadzona. Łopatki powinny być skośne. Szajr jest głęboki i szeroki w popręgu, u ogierów 2-2,5 m. Grzbiet mocny, krótki i umięśniony, lędźwie ładnie wykształcone i niepłaskie. Zad ma długi, szeroki, dobrze umięśniony i opadający od guzów biodrowych. Nogi przednie powinny być proste aż do pęcin. Tylne nogi powinny być rozstawione i dobrze umieszczone pod biodrami. Postawa odsiebna obniża wartość konia. Powinny występować miękkie szczotki na wszystkich nogach, ale moda na owłosione zwierzęta przeminęła (ponieważ owłosienie może ukrywać defekty). Nadpęcie winno być płaskie, mocne i mierzyć 28 cm, ale spotykano też 31-35 cm. Kopyta szerokie, z szerokim obwodem wokół stawu koronowego. Ruchy szajra powinny być pewne i mocarne. Klacze mają zwykle krótsze nogi i nadpęcia niż ogiery i wałachy.

Cechy:

Wysokość: powyżej 185 cm, często 2 m
Maść: gniada z dużymi odmianami na głowie i kończynach, siwa, skarogniada, kara
Pochodzenie: Wielka Brytania


oceń
94
10

komentarze (30) | dodaj komentarz

Szkocki koń zimnokrwisty (Clydesdale)

Clydesdale został wyhodowany w Szkocji w odpowiedzi na zapotrzebowanie rewolucji przemysłowej. Ulepszone drogi pozwoliły na zmianę transportu z użyciem koni jucznych na bardziej wydajny transport wozami ciągniętymi przez konie. Powstała potrzeba mocnego zwierzęcia do ciągnięcia, napędu kieratów i do pracy na roli. Po raz pierwszy konie klejsdelskie pojawiły się pod koniec XVIII w., gdy lokalne klacze zostały pokryte większymi i mocniejszymi ogierami flamandzkimi. Niektórzy uważają, że najlepszy z nich został nazwany Clyde i od tego wzięła nazwę cała rasa. Jednak bardziej prawdopodobnym źródłem pochodzenia nazwy jest fakt koncentracji hodowli tej rasy w okolicach Clydesdale. Zasadniczy rozwój nastąpił w połowie XIX w., szczególnie w hrabstwie Lankshire, kiedy duża liczba tzw. czarnych koni (przekształconych później w szajry) dostała się na północ od Midlands. Szkoccy hodowcy zakupili kilka najlepszych okazów w celu rozwinięcia hodowli nowej rasy. Pomimo, że użyto miejscowych klaczy, klejsdele bardzo upodobniły się do szajrów. Clydesdale stał się pierwszą brytyjską rasą ciężkich koni, której hodowcy utworzyli stowarzyszenie. Powstało ono w 1877 r. w celu popierania najlepszej hodowli. Stowarzyszeniu udało się promować system zapewniający największe sukcesy hodowlane: wynajmowanie ogierów. System ten został zapoczątkowany w 1830 r. i dopomógł w wyhodowaniu wartościowych stępaków. Właściciele ok. 100 klaczy z jednej okolicy wspólnie wynajmowali w miarę możliwości najlepszego ogiera. Jedna setna opłaty za wynajem była ceną wystarczająco niską, by każdy farmer mógł sobie na to pozwolić. Ponadto, następnym razem spółka mogła wynająć innego ogiera, który był bardziej odpowiedni dla córek jego poprzednika. System pozwolił na ustanowienie wspaniałej rasy, na którą powstało tak wielkie zapotrzebowanie, że na aukcji publicznej w 1919 r. ogier Baron of Buchlyrie został sprzedany za 9500 funtów (dziś ok. pół miliona dolarów). Jeszcze teraz konie Clydesdale przynoszą wielkie dochody z eksportu, głównie do USA. Te wartościowe zwierzęta są ciągle używane do pokazów i hodowli. Okazy o niższej jakości są wykorzystywane do pracy w szkockich lasach. W odróżnieniu od traktorów pozwalają na pracę w lesie bez uszkadzania stojących drzew i podłoża. Są także używane w Wielkiej Brytanii przy dostawie towarów w dziedzinach, gdzie stanowią konkurencję dla transportu zmotoryzowanego. Poza tym koni tych używa się też do krzyżówek z innymi rasami. Pierwsza krzyżówka z koniem pełnej krwi angielskiej daje użytkowego, ciężkiego konia. Drugie pokolenie (ćwierćkrwi klejsdel) okazywało się niejednokrotnie wysokiej klasy koniem sportowym. Głowa konia klejsdelskiego ma inteligentny wygląd i jest noszona wysoko. Zarówno czoło, jak i pysk są szerokie, a profil głowy prosty. Oczy są czujne, uszy duże. Szyja jest długa i łukowata, wznosząca się od skośnych łopatek, z wysokim kłębem. Grzbiet jest krótki i silny z dobrze wysklepionymi żebrami. Zad długi i mocno umięśniony z ogonem osadzonym wysoko. Nogi długie z obfitymi, jedwabistymi szczotkami. Nogi przednie są dobrze usadowione pod łopatką. Nogi tylne są umieszczone blisko, ze stawami skokowymi skierowanymi do wewnątrz. Podudzie i kości nadpęcia są długie. Kopyta są duże, okrągłe i silne. Clydesdale porusza się bardzo energicznie. Stopy podnosi wysoko nad ziemię. Ogólny wygląd klesdela to siła, moc i aktywność. Cechy te są bardzo cenne w przypadku konia roboczego.

Cechy:

Wysokość: 160-180 cm

Maść: najczęściej gniada i skarogniada, ale także kara, dereszowata i kasztanowata

Pochodzenie: Szkocja

 


oceń
60
6

komentarze (16) | dodaj komentarz

Koń belgijski (brabancki)

Centrum rozwoju tej rasy były żyzne równiny Brabancji w centralnej Belgii. Od bardzo dawna Belgia słynie ze swych ciężkich koni. Wiele napisano o flandryjskich koniach jako wierzchowych dosiadanych przez zbrojnych rycerzy w okresie średniowiecza. Pewna liczba koni flandryjskich została zaimportowana na Wyspy Brytyjskie, gdzie zostały użyte jako stado wyjściowe do hodowli miejscowych koni roboczych. Brabanty są bezpośrednimi potomkami koni flandryjskich. Około 100 lat temu koń belgijski był najpopularniejszą w Europie rasą konia zaprzęgowego. Udoskonalenie rasy konia belgijskiego nastąpiło pod koniec XIX wieku, kiedy to wyodrębniono trzy linie: Orange I, Bayarda i Jeana I. Wszystkie trzy odmiany zostały rozprzestrzenione po całej Europie i posłużyły do udoskonalania innych ras. Występują trzy nieznacznie różniące się odmiany w obrębie stada belgijskiego, aż do początków XX w. uznawane za odrębne rasy.  Są to: wielki koń z Dendre, siwy koń z Nivelle i koń olbrzymi z Mehaignc. DZiś nieznacznie różnią się one budową ciała czy maścią. Rozróżnienie opiera się głównie na różnych obszarach i liniach krwi. Belgijscy farmerzy przez wieki byli dumnymi hodowcami używającymi selekcyjnych metod i - z nielicznymi wyjątkami - unikającymi wprowadzania obcej krwi w rezultacie belgijskie rasy pociągowe mają ustalony typ. Siła, dobry temperament i chęć do pracy przyczyniły się do ich popularności na całym świecie. Wiele z nich zostało wyeksportowanych, zwłaszcza do USA. Zostały także użyte do poprawienia już istniejących albo założenia nowych hodowli. Np. konie reńskie powstały właśnie na podstawie tej rasy. Rozmiary ardenów zostały powiększone przez krzyżowanie z brabantami. Również niektóre odmiany polskich koni zimnokrwistych mają domieszkę krwi  belgów. Dzisiejszy koń belgijski jest zwierzęciem dużym i silnym, często przekraczającym 170 cm w kłębie i 30 cm w nadpęciu. Głowa tego konia jest niewielka w stosunku do tułowia, dość kwadratowa, mało wyrazista i raczej "nijaka", ale o poczciwym wyrazie. Szyja w wyniku wieloletniej selekcji ukierunkowanej na inne elementy stała się prosta i straciła swój dawny łukowaty kształt. Zad masywny, mocno zaokrąglony, rozłupany i wysoki. Grzbiet krótki, klatka piersiowa głęboka, łopatki wyraźne i muskularne. Ogon krótko przycinany, nisko osadzony. Kończyny bardzo mocne, stosunkowo krótkie, o silnie owłosionych stawach pęcinowych. Kopyta kształtne, średniej wielkości. Charakter tego konia jest wyjątkowo łagodny, ale charakteryzuje go żywy temperament. Bardzo dobrze przystosowuje się do trudnych warunków, nie sprawia kłopotów.
Cechy:
Wysokość: 165-185 cm
Maść: najczęściej dereszowata, ale także gniada, kasztanowata i siwa. Ceniona, lecz bardzo rzadka u tej rasy jest maść kara.
Pochodzenie: Belgia

oceń
47
18

komentarze (11) | dodaj komentarz

Licznik odwiedzin:  1 609 005  

O mnie

Witam serdecznie! Nazywam się Mateusz Kaca, mam obecnie 21 lat i mieszkam w najpiękniejszym regionie naszego kraju, jakim są Mazury. Pomysł na pisanie bloga zrodził się dzięki mojej pasji, którą chciałbym dzielić z innymi miłośnikami koni zimnokrwistych. Postanowiłem, że konie zimnokrwiste, o których tak mało się mówi w świecie koni, nie mogą być gorsze od ich lżejszych krewniaków. Oprócz bloga głównego, z którego mogą Państwo czerpać szereg informacji dotyczących ras zimnokrwistych, z biegiem czasu powstały także dwa blogi (katalogi) ogierów i klaczy oraz strona poświęcona mojej własnej hodowli. Chętnie odpowiem na Państwa pytania i spostrzeżenia związane z tematyką bloga:
Adres e-mail: kaca.ma.teusz@wp.pl
Bardzo proszę o kontakt osoby znające nazwiska autorów zdjęć, które można oglądać na moich blogach, a nie zostały wykonane przeze mnie lub nie są podpisane.

O moim bloogu

Aktualności ze świata koni zimnokrwistych, informacje ogólne, zdjęcia, opisy ras, odmiany, choroby koni (objawy, zapobieganie, leczenie).

Wpisz słowo, którego poszukujesz

Wpisz szukaną frazę i kliknij Szukaj:

Głosuj na bloog






zobacz wyniki

Statystyki

Odwiedziny: 1609005
Wpisy
  • liczba: 135
  • komentarze: 9199
Galerie
  • liczba zdjęć: 0
  • komentarze: 0
Bloog istnieje od: 3691 dni